Her ÅŸeyin var olduÄŸu dünyamızda kocaman bir boÅŸluÄŸun içinde olan çocukların neler yaÅŸadığını hiç düşündünüz mü? Daha bir aylık, iki, üç, beÅŸ aylık bebekler… Her ÅŸeyden habersiz… Sosyal
-kültürel veya ekonomik… Nedeni ne olursa olsun, etrafımızdaki tiner çeken, dilendirilen, kapkaççılık, hırsızlık yapan çocuk veya gençlerin artması karşısındaki tedirginliÄŸimiz yadsınmıyor. Bu rahatsızlığın azaltılması yönünde yapılacak çok ÅŸeyimiz olsa gerek… Devletin bu konudaki hassasiyeti kadar, toplumsal duyarlılığın olması da çok önemli. Çünkü bu sorun sadece bir kesimi ilgilendirmiyor. İç içe hepimizi doÄŸrudan ta başından ilgilendiren bir konu. “Sokak çocuklarına” bir “sokak kedisi” gibi bakmadan algılamayı öğrenmek, ileride yeni sorunlar doÄŸurmayacak, sokaklarımız ve bu çocuklar daha güvenilir olacaktır. Sokaklardaki bu kendi hallerinde yaÅŸayan tiner çekerek kimini öldüren, kiminin parasını çalan bu çocukların, gençlerin düzenli bir aile ortamı hatta ailesi olduÄŸunu söylemek mümkün deÄŸil. Durumun önemini kavramakta ne kadar gecikirsek, hem bu kesimin çoÄŸalmasını saÄŸlarız, hem de istenmedik olaylarla daha çok karşı karşıya kalırız. Geçenlerde; kimi zaman bir cami avlusuna, kimi zaman bir bank üzerine terkedilmiÅŸ bebeklerin veya daha büyük yaÅŸlarda getirilip bırakılan çocukların yaÅŸadıkları yurtlardan sadece biri olan Ankara’daki Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu Atatürk Çocuk Yuvası’nı ziyaret ettik. Türk Telekom personelinden bazıları burada yaÅŸayan kimsesiz çocukları bir nebze olsun sevindirmek için giyecek ve oyuncaklardan oluÅŸan hediyeler alarak yurda gittiler. Yurda gidene kadar her ÅŸey normaldi. Kimsesiz çocuklara gidiyorduk sadece. Gidiyor olmak normaldi de kapıdan içeri girince her ÅŸey birden deÄŸiÅŸiverdi. Daha bir aylık iki, üç, dört, beÅŸ aylık bebekleri gösterdiler: Ä°nsan yüreÄŸinin dayanamadığı görüntülerdi. Dünyadan, olup bitenlerden haberleri yoktu. Kimi uyuyor kimi de boÅŸ boÅŸ bakıyordu. Ne kadar güzeldiler. Bu bebeklerin geleceÄŸine iliÅŸkin kaygıları bir film ÅŸeridi gibi kafamdan geçirdiÄŸimde donup kalmıştım odada tek başıma… Daha sonra baÅŸka gruplardan oluÅŸan bölüme götürdüler bizleri. YaÅŸları 4,7 arasında bulunan çocukların odasına girince olan oldu. Bütün çocuklar kimi görse “annem gelmiÅŸ” diye boynuna sarılıyor ve hiç bırakmak istemiyordu. Ardından daha kötüsü oldu… “Annelerini” sevdikten sonra belki de baba kokusu alacakları kiÅŸiye, bana gelmiÅŸti sıra. Saldırıya uÄŸramıştım. “Baba, baba” sesleriyle inliyordu her yer. Ne yapacağımı ÅŸaşırmış bir durumda bir onu kucaklıyor bir ötekini kucaklıyordum. Her anlamda yorulmuÅŸtum. Ama onlar hala bırakmak istemiyorlardı. Öpüyor, öpüyor öpüyorlardı… Sarılıyorlardı. Daha fazla duramadım ve kendimi dışarı zor attım. Sigara içmeye baÅŸladım. 7 veya 8 yaÅŸlarında bir erkek çocuk geldi içeriden yanıma. Onu sanki içeride görmemiÅŸtim. “Buraya ilk geliÅŸiniz mi” dedi. “Evet” dedim. Adını sordum, tanıştık. Anlatmaya baÅŸladı: ” Bizleri zaman zaman koruyucu aileler alır götürürler bir
-iki günlüğüne. Sonra dönmek istemezsiniz.” “Neden, burada iyi bakmıyorlar mı size?” “O aileler daha iyi bakıyorlar. Güzel, deÄŸiÅŸik yerlerde dolaÅŸtırıp çeÅŸitli yiyecekler alırlar bize. Ben çocukların içinde en büyüğüyüm. Siz de mi bizi alıp gezdireceksiniz.” Ne evet diyebildim ne de hayır. Bir kelime dökülmedi dilimden. Adı Fatih’ ti… Bu ismi de büyük bir olasılıkla yurt vermiÅŸti. Hiç deÄŸilse bir adı vardı. O benim göz bebeklerimin içine bakarken, ben gözlerimi kaçırdım. Ä°lk kez yaÅŸadığım böyle bir durumda kendimi suçlu hissettim. O anda ona “evet” mi demeliydim? Çünkü Fatih’in beklediÄŸi cevap oydu. Ezildim, yüreÄŸim burkuldu , o kadar farklı bir durumdu ki… Yukarıda daha kaç tane Fatih gibi duygularda olan çocuk vardı… Fatih hepsinin adına konuÅŸuyordu sanki benimle.. Fatih’e ikinci kaçamağımı “ben yukarı çıkıyorum” demekle yaptım. Aslında ne yapacağımı da bilmiyordum. ArkadaÅŸlar getirdikleri giysileri tek tek kendi elleriyle giydiriyorlardı çocuklara. Burada tam bir bayram günü yaÅŸanıyordu. Çocukların sevinçleri koridorları inletiyordu. FotoÄŸraflarını çekerken, kapının önünde Fatih’in konuÅŸmaları aklıma geliyor. Derken anne gibi sarılıp kokladıkları arkadaÅŸlardan sonra yeniden bana yöneliyor çocuklar. Ä°ÅŸte o zaman benim ÅŸaÅŸkınlığım iki katına çıkıyor, adeta depremde enkazın altında kalıyorum, duygularım beni fazla ele vermeden arkadaÅŸlara “dönüyor muyuz” dediÄŸimi hatırlıyorum. Buraya gelmeden önce ne yaÅŸayacağını bilmeyen bizleri ÅŸimdi daha zor bir durum bekliyordu: Gerçek ana babalarını belki de hiç tanımayan bu çocukların o kısacık sürede bize üstlendirdiÄŸi sorumluluÄŸun yükü ağır basıyor… Ben, “Fatih baÅŸka neler söylemek istemiÅŸti acaba” diyerek düşüne duracağım. Belki Onu büyümüş bir meslek sahibi olmuÅŸ olarak göreceÄŸim. Ama bir yandan da kendi çocuÄŸumun ne kadar ÅŸanslı doÄŸduÄŸunu düşündürüyor Fatih bana… Ä°yi de bu çocukların günahı neydi?! Neden onlar da ÅŸanslı deÄŸildiler?! Hele o minicik pamuk elli bebekler… Neden onlar ana sütünü, sıcaklığını ve baba ÅŸefkatini görmesinler?! Onları o kadere terk eden anne
-babası ne kadar suçlu, biz ne kadar suçluyuz? O çocuklara oyuncak, giysiler alıp ve lunaparklara götürerek kısa süreli sevinçler yaÅŸatabiliriz. Ama gerçek ana babasının yerini doldurabilir mi bu yapılanlar? O yurdun kapısı belli ki herkese açık. Ve bizden sonra da oraya gidenlere de sarılacak bu yavrular. Anne ve baba sesleri yine çınlayacak. Ve sorular sorulacak. Kaçamaklar yaÅŸanacak. Asıl önemlisi ne zaman gerçek anababaları onları koklamaya, sevmeye ve oradan alıp götürmeye gelecek… Gelecekler mi?