Gerçek Dostlar Unutulmaz
tam 2 sene geçti dostumdan kankimden ayrılalı ve tam 15 senem onla beraber geçti dile kolay 15 sene kolay unutulmuyo acıyı tatlıyı hüznü beraber yaşadık beraber ağladık beraber güldük aynı mahallede oturuyoduk her gün görüşüyoduk hergün başka bi çılgınlık yapıyoduk birbirimizin yanında kendimizi çok rahat ve mutlu hissediyoduk taki arkadaşımın babasının tayin kağıdı gelene kadar ben annemden duydum yemek yiyoduk çatal elimden düştü ama nedense ağlayamıyodum sonra tayinler durdurulmuştu çok sevinmiştim ama kursayımızda kaldı sevincimiz tekrar açıldı tayinler ve 22 ocakta taşındılar 21 ocakta ise biz sabahtan akşama kadar dışarıdaydık vakit geçirdik beraber gezdik oturduk eski günlerden bahsettik ikimizinde gözleri doldu ama ağlayamdık ogece ben hiç uyumadım sabah erkenden gideceklerde arkadaşım bize gelsi artık son saatleri yaşıyorduk saat 11 30da annesi geldi ve ağlıyodu hadi gidiyoruz dedi arabanın yanına gittik hiç kimse dayanamadı ve herkes ağlamaya başladı bizde arkadaşımla birbirimize öyle bir sarıldıkki sanki bizi ayırmayın der gibi onlar arabaya bindi arkadaşım yüzünü saklıyodu ama ben gördüm ağlıyodu onlar gittikten sonra ben akşama kadar yani hergün ağladım pencereden onların balkonuna bakıyodum sanki balkona çıkıp bana gülümsecekmiş gibi geliyodu sabah kalktığımda kapı çalacak ve beni dışarı çağıracakmiş gibi geliyodu ama günden sonra ne balkona çıktı bana gülümsedi nede beni çağırmaya geldi arada telefonda konuşuyoz her seferindede ağlıyorum onun anneside ağlıyo benim annemde onu okadar çok özledimki bi düşünün 15 seneniz beraber geçmiş hergün berabersiniz ve bir gün gelir bidaha birbirinizi göremiyosunuz siz olsaydınız napardınız ona ihtiyacım oluyo ama o benim yanımda değil
