Victor Hugo

Nurdan Ünsal

Azrail dedi ki:
Madem ki yatacaksın
Boş boş duracaksın
Burada ne yapacaksın?
Gel öbür dünyaya
Orda bol bol yatarsın

Adam dedi ki:
Ben ne halt ettim?
Yarım kalacak hep işlerim
Bak Azrail kardeşim
El aleme ne derim?
Beni bırak,daha sonra gelirim.

Azrail bırakır adamı
Bir müddet
Dört elle sarılır dünyaya
Ha gayret!
Unutur verdiği sözü
Azrail gelir ansızın
Dünyada kalır gözü.

Yakup Kiraz

Sokaklara indim
Kapı kapı.. dolaştım
Acıların sevdaların
Girmediği ev aradım
Bulamadım.!
Kendimi Dağlara vurdum
Ferhatı gördüm.
Koştum çöllere
Dolaşırken Mecnundan
Keremi sordum..

Son zamanların
En büyük sevdalarını
Yaşıyorum ben.

Ay’a..Yıldızlara gittim
Şirin’i,Aslı’yı,Leyla’yı sordum
Kor Ateşler içinde
Yanan yürekleri
Güneşte gördüm..

Son zamanların
En büyük sevdalarını
Yaşıyorum ben..

En çok bahar kokulu
Kadınları sevdim.!
Buğulu gözlü kadınları
Bir başka sevdim..
Beni yakan her güzeli
Aslı,Şirin,Leyla sandım.!

Son zamanların
En büyük Sevdalarını
Yaşıyorum ben..

Ozanlara,şairlere
Eli kalem tutan kimi.
Gördüysem..
Acının ilacını sordum.!
Ateş yağmurundan
Kavrulmuş gözlerinde
Kendi yansımamı gördüm..

Son zamanların
En büyük sevdalarını
Yaşıyorum ben..

Dağa,taşa,karıncaya
Yaşayan her varlığa
Aşık oldum..!
Çılgınlar gibi sevdim
Büyük aşklar,ihanetler yaşadım.!

Son zamanların
En büyük sevdalarını
Yaşıyorum ben..

Melih Baki

hay hay tabiki veririm
düdüğü alan serçe yüksekçe bit taşın üstüne çıkar düdüğü ağzına koyar ve var gücü ile;
duuuuut duuuuut
der uçar gider… acaba biz insanlarda bu masal serçesi gibi hiç bir şeyimiz yokken hatta ayağımıza bir diken batmışken atıldığımız hayatta ne kadar adil davranıyoruz. ve ne kadar zalim olsak
a son nefesi bir duduk gibi çalarak terk etmiyormuyuz tüm kaznçlarımızı..

Gitmiştim.. Saçımdan tırnaklarıma kadar boylu boyunca bir gidiştim… Durakta beklemekle otobüse binmek arasındaki çırpınışları kaplıyordu aklım.. Aklım öyle sevimsizdir ki böyle zamanlarda, bulutlarla yerkabuğu arasında sıkışır kalırım.. Doyumsuz bir yolculuk şoku ardı ardına gözlerime saplanır..İki adımda bir kavşak serilir önüme. Karasızlık buhranı sonra… Her acının yürüdüğü söylence bir yol vardır.İşte kavşakları hep acıya ayarlanan gidişlerim bu söylenceye aldanır… Kandili kısık bir aydınlıkta zamanın geç kalmışlığında yolları birbirine düğümlerim…
Günü ikiye böler acının kılıcı yüzüne yakışan rengi seçer, geceyi giyinir acının kanayan yarıklarından küçük adımlar geçer… Resmi sevinç, içi ezinç başlangıçla gözüm görmeye başlar. Dilim tatlanır, ceplerimde kıvranır ellerim.. Oysa yürek yeniktir hala.Bunu artık kim değiştirebilir. İnsan görebilirse erdiğini soğuk sokaklara sokulma vakti gelmiştir. Alnımdan su eksildiğinde, acıların kayaları küflendiğinde aynalara suretimin sığmadığı zamanlarda gözüme dokunacak bir göz olmadığında sırası gelmiştir çantayı sırtlamanın. o günden sonra bütün kent sokaklarında asit yağmurlarında tek başıma yürürüm. Yüzüm keskin bir mehtapta küskün bir kedi kadar kimsesiz, yüzüm kapalı tüller kadar sessiz… Az evvel bütün ıışıkların ardına baktım yoktun!! Bu kentte senin lisanını konuşuyorum aşk boyu.. Lisanım var inanıyorum öyleyse bu gözümü alan sessizlik neden? Bu sağır özlemin failini göster bana..
Her gün yüreğimi ipe götüren bir cellatı arıyorum.. Gözlerimi gösteriyorum kalabalığa gören yok mu? Peki tanıyan celladı mı? Bir yol daha uzadı önüme, kıyısında sıra sıra meşe kolyesi.. Her meşenin gövdesine bir kelime yazıp geçmşim o yoldan..S enden başka kim başarabilirdi ağaçlardan cümle kurmayı…Ve beklediğim oldu ağaçların yolun sonu denize çıktığı..Ben seni denizsizken bilirim… Gözlerindeki son damla maviyi ellerinle saklardın her seferinde.. Daha engelleri aramızdan söküp karşımıza almadan gittin… Deniz sıçradı üzerine, tuza, yakamoza aldanıp gittin!!! Ne zaman rüzgar saçılsa bir kadıın saçlarına, benim bungun ellerim ağlıyor şimdi.. Gel ben ölmekteyim… Caddelerde adımlarım boğuluyor, gözlerindeki surları katlime örüp durma!! Rengi kokuşmuş yazlara mezarımı kazma!! Naçar oturup ağladığım, güldüğüm çay bahçelerinde denizden donuk gözlü balıklar bakıyor bana..
Vapurların bir bir sana seferi yok.. Gözlerimdeki kayıp ilanlarına aldıran da.. İç bükey bir acıyla geldiğim kentte enkaz oldum.. Bana ayrılan kül bulutlarını soğuruyorum şimdi.. Kanat ve el gibi tutabilir mi bir başka eli ey deniz? Bugün varlığımın infazına hükmettim..

Durgun bir denizle yanan bir kentin arasında kaldım.. Yamacıma yanaşan şu gemi son kavşağım olsun. İsimsiz olsun.. Eylüle açılıyor dalgalar.. Ah kalbim üzerine çullanacak yine sonbahar.. Sulara sok kanlı saçlarını.. El salla tren istasyonuna, kıyıdaki cam kırıklarını damıt.. Olsa olsa bir sevgiden düşmüştür bu acı.. Peki neden ben oldum bu acının sarnıcı?

tam 2 sene geçti dostumdan kankimden ayrılalı ve tam 15 senem onla beraber geçti dile kolay 15 sene kolay unutulmuyo acıyı tatlıyı hüznü beraber yaşadık beraber ağladık beraber güldük aynı mahallede oturuyoduk her gün görüşüyoduk hergün başka bi çılgınlık yapıyoduk birbirimizin yanında kendimizi çok rahat ve mutlu hissediyoduk taki arkadaşımın babasının tayin kağıdı gelene kadar ben annemden duydum yemek yiyoduk çatal elimden düştü ama nedense ağlayamıyodum sonra tayinler durdurulmuştu çok sevinmiştim ama kursayımızda kaldı sevincimiz tekrar açıldı tayinler ve 22 ocakta taşındılar 21 ocakta ise biz sabahtan akşama kadar dışarıdaydık vakit geçirdik beraber gezdik oturduk eski günlerden bahsettik ikimizinde gözleri doldu ama ağlayamdık ogece ben hiç uyumadım sabah erkenden gideceklerde arkadaşım bize gelsi artık son saatleri yaşıyorduk saat 11 30da annesi geldi ve ağlıyodu hadi gidiyoruz dedi arabanın yanına gittik hiç kimse dayanamadı ve herkes ağlamaya başladı bizde arkadaşımla birbirimize öyle bir sarıldıkki sanki bizi ayırmayın der gibi onlar arabaya bindi arkadaşım yüzünü saklıyodu ama ben gördüm ağlıyodu onlar gittikten sonra ben akşama kadar yani hergün ağladım pencereden onların balkonuna bakıyodum sanki balkona çıkıp bana gülümsecekmiş gibi geliyodu sabah kalktığımda kapı çalacak ve beni dışarı çağıracakmiş gibi geliyodu ama günden sonra ne balkona çıktı bana gülümsedi nede beni çağırmaya geldi arada telefonda konuşuyoz her seferindede ağlıyorum onun anneside ağlıyo benim annemde onu okadar çok özledimki bi düşünün 15 seneniz beraber geçmiş hergün berabersiniz ve bir gün gelir bidaha birbirinizi göremiyosunuz siz olsaydınız napardınız ona ihtiyacım oluyo ama o benim yanımda değil

Perişan halin oldum sormadın hal-i perişanım
Gamından derde düştüm kılmadın tedbir-i dermanım
Ne dersin rüzgarım böyle mi geçsin güzel hanım
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım

Esir-i dam-ı aşkın olalı senden vefa görmem
Seni her kanda görsem ehl-i derde aşina görmem
Vefa vü aşinalık resmini senden reva görmem
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım

Değer her dem vefasız çerh yayından bana bin ok
Kime şerh eyleyem kim mihnet ü enduh u derdim çok
Sana kaldı mürüvvet senden özge hiç kimsem yok
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım

Gözümden dembedem bağrım ezip yaşım gibi gitme
Seni terk eylemezem çün ben beni sen dahi terk eyleme
İgen hem zalim olma ben gibi mazlumu incitme
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım

Katı gönlün neden bu zulm ile bidade ragıbtır
Güzeller sen tegi olmaz cefa senden vaciptir
Senin tek nazenine nazenin işler münasiptir
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım

Nazar kılmazsan ehl-i derd gözden akıdan seyle
Yamanlıktır işin uşşak ile yahşı mıdır böyle
Gel Allah´ı seversen bendene cevr eyleme lutf eyle
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım

Fuzuli şive-i ihsanın ister bir gedayındır
Dirildikçe seg-i kuyun ölende hak-i payındır
Gerek öldür gerek ko hükm hükmün ray rayındır
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım

Hiç bu kadar dokunmazdı geceler
Böylesine siyah,bu kadar sessiz değildi;
Yüreğim seni yaşamadan önce.
Arıyorum seni,biriken özleminle.
Karamsar ve duygusal ruh halimle.
Tutsak bıraktın beni, karanlık gecelere,
Uğrunda bir değil,
Binlerce gece uykusuz yaşadım seni.
Yokluğunda düş kurarak ,
Uzananınca döşeğime geceleri,
Yorganım kaktüs dikenleri gibi…
İşte o zaman,
Sessiz gecelerin dehşetinde özlerken seni,
İçimde yokluğun,hissederdim sancı izlerini.
Ve …
Gözlerime görünüyordun bir melek gibi,
Şeffaf mutlu bir tebessümle,bakınca yüzüme,
İçimdeki sevinçle ısırıyordum,
Alt dudağımın içini.
Bakışlarımdan uzaklaştığını görünce hayalini,
Gözlerim kapalı,açardım kalbimi,uzatırdım ellerimi.
Yokluğuna dayanılmaz,sensiz ve sevgisiz olmaz.
Haykırarak yalvarıyordum,”bırakıp gitme” beni.
Kanayan yüreğimle çekemem hasretini,
Senin yokluğun bir acı gibi içimde,
Haykırışlarım nafile,ısrarlarıma rağmen.
Sen uzaklaşırdın gecemin düşünden.
Yokluğunun korkusu ile nefes alıyorum içimden .
”Gitme…!” diye tutmak istiyordum seni.
Tutup sığdıramadım seni avuçlarımın içine .
Yalnızlığıma ağlarken,
Ağıtı andıran sesim gelmiyor kulaklarına,
Yine bir başıma ,
Düşsel düşüncelerime tutsak kalıyordum,
Gecenin ıssız,karanlık kollarında.
İsyan ederdim sana.
Yüreğimdeki yerin işte böyle,
Sen nerede olursan ol,
Gerçek varlığım seninle can evimde.!

Şeref BURAKGAZİ

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaşlarıma, ellerinizle?

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.

Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum

Orhan Veli Kanık